. . .و می آیم ومی آِیم ومی آیم

من از آغاز می آیم

من از رسم پریدن ،

                             اوج یک آواز می آیم

و از سبزینه سبز شکفتن،

                                    قصه آغاز می آیم

دلی پر دارم از غمنامه چیدن،

                                     من از هجران یک بستان می آیم

و در بندم ودر بندم ودر بندم . . .

پی راهی برای رستن از این بند می پویم

نگاهم را به جاده از برای رستن از این بند می دوزم

در و دیوار این زندان بی گل بس بلند و دست من کوتاه،

ز پشت میله ها هر شب، سحر گه، بامدادان

                                               پی راهی برای رستن از این بند می جویم

و می جویم و می جویم و می جویم . . .

و میدانم که القصه

                        می یابم و می یابم و می یابم . . .