تبليغاتX
...مجنون آبي...

 سلام سلام سلام سلام

دوست دارم هزار بار سلام کنم

ولی صدای منو کی میشنوه؟

هچکس هیچکس

به همین راحتی

 حلا این منم که عمرم بی تو داره تموم میشه

مي خوام بنویسم

دیگه می خوام فریاد بزنم، میخوام بارون بزنه توی دلم، میخوام بارون بزنه و تمام ابرای دلم آب بشه تو خودم. می خوام مثل آسمون که بعد بارون تمام بدی این دنیا رو از یاد میبره منم گذشته هارو از یاد ببرم آخه تودلم بارون زده، تو دلم حال وهوای بعد از بارون هست . بیا با من که می خوام روی موجاي  دلم بازی ت بدم ره بازی کردن قشنگه پس بیا دستمو بگير که می خوام بچه بشم ،که می خوام بگم بعد بارون رنگین کمون هست، که میخوام بگم بعد شب سپیده هست كه داره برامون دست تکون میده. تو می بينيش! داره برای من چشمک میزنه میبینی چقد نزدیکه...! پس دستمو رها نکن که قطار از دور زوزه میزنه که یا برین یا بمیرین. آره اگه تو بری من می مونم و می میرم .

اگه تو بگی بمیر دیگه براي چی زنده بمونم؟؟؟ اگه تو بگی نمی خوام بیام، پس پاهامو میخوام چی کار!!! اگه تو بگی دوست ندارم دیگه نمی خوام کسی منو دوست داشته باشه ،اگه بگی نگام نکن چشمام از قصه می میرن اگه بری سر شونه هام خستن..........!

اگه بری میمیرم فرصت بده عزیزم ...

میخوام بگم عاشقم برات دارم میمیرم، من با تو جون می گیرم !

می خوام بهت بگم برو ای مسافر من، من دیگه کارم تمومه

آسمون گریه رو تموم کن دیگه بسه، بسه، بسه... گریه نکن میخوام بگم میرم از این جا از همه جاهای دنیا ولی کجا ؟! کجا رو دارم برم؟ من که هرجا میخوام برم میرسم به در خونه شما! ديگه خورشید تو آسمون نیست  خورشید خانم باهام قهر کرد باهام حرف نمی زنه

بهم میگه چی میخوای دلم گرفته، براي چی گریه می کنی چیه دلم شکسته. واسه کی داری گریه می کنی چیه دلم غریبه چی دیدی داری گریه می کنی میگي گذاشته رفته  اونی که مثل نفس تو بود ...

 خورشید خانم من دیونست!!! نمی دونم چرا ولی همیشه من بهش می گم دیونه.اونم بهم میگه اگه منه دیونه نبودم کی می خواست حرفای تورو گوش کنه.

همیشه خورشید خانم از دست من ناراحته بازم نمی دونم چرا .

دلم دیگه این زندگی رو با این همه درد نمی خواد

بعضي موقع ها  نا کجا آبادمو تو طناب دار می بینم ولی می ترسم از خدام. دوستم میگه اگه تو از یه چیزي بترسی اونم خداته ولی میگم من از یه چیز دیگه شاید بیشتر میترسم اون چیزم دوربودن برای همیشه از تو...

به راستی میترسم  يه روزی میگفتم بجز ترس از چیز دیگه نباید ترسید ولی حالا میگم باید از عاشق شدن ترسید باید اون وقت بترسی که به معشوقت میگی دوست دارم!!!  

 

سلام تو شروع آشنایي ها نوید مهربانی هامان هم زبانی ها فروغ تاریکی ظلمت بود...

 

(پ. ن: متن بالا برگرفته ازایمیلی بود که چند روز پیش از یه دوست دریافت کردم...!!!)

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 9 خرداد1386

موهايم مي پريشانند ...

تنم از ضربشان غمي است

واي اگر اينان زمان پيغمبر بودند چه مي كردند ؟؟؟

به آئين محمد سر مي برند ...

مرگ دين چه بد غمي است !

شلاغ ها را در آورده اند ...

در آئين محمد كي شلاغ بود ؟؟؟

دنياي من و تو ...

سياه چو پر كلاغ بود؟؟؟

نفسم ناي تنفس بريده ...

همه جا بوي لجن ...

چه بيچاره اند شش هايمان ...

در خيال هواي تازه ...

نبايد هم رنگ آنان شوي ...

كافر رب كده ...

شيخ صد منبر ...

دنيا به نام اينان است ...

در كوير به روي ما بازه ...

بي خيال جور شلاغ ...

نفس كن اي هم نفس ...

بندها را بگشا ...

آزادي را بانگ زن ...

ويران كن بنيان اين قفس ... .

 

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

بسان رهنورداني كه در افسانه ها گويند
گرفته كولبار زاد ره بر دوش
فشرده چوبدست خيزران در مشت
گهي پر گوي و گه خاموش
در آن مهگون فضاي خلوت افشانگيشان راه مي پويند
ما هم راه خود را مي كنيم آغاز
سه ره پيداست
نوشته بر سر هر يك به سنگ اندر
حديثي كه ش نمي خواني بر آن ديگر
نخستين : راه نوش و راحت و شادي
به ننگ آغشته ، اما رو به شهر و باغ و آبادي
دوديگر : راه نميش ننگ ، نيمش نام
اگر سر بر كني غوغا ، و گر دم در كشي آرام
سه ديگر : راه بي برگشت ، بي فرجام
من اينجا بس دلم تنگ است
و هر سازي كه مي بينم بد آهنگ است
بيا ره توشه برداريم
قدم در راه بي برگشت بگذاريم
ببينيم آسمان هر كجا آيا همين رنگ است؟

م.امید

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

شب جادو،شب افسون شب مرگ

شب  افتادن  شاخ است  و گلبرگ

 

شب دود و دم و افيون،شب بنگ

شب تيشه،شب شيشه،شب سنگ

 

شب ديوانه عاقل ، عاقل  منگ

شب مردن دراين بيراهه جنگ

 

شب دوز و كلك،سالوس و نيرنگ

شب  پوز گشاد  و صد دل  تنگ

 

شب تاريكي مطلق به صد رنگ

شب خاموشي ناقوس و اين زنگ

 

شب  ناليدن  بوف  خوش  آهنگ

شب جوخه،شب تيپ و شب هنگ

 

شب بي رفت و بي برگشت آونگ

شب ننگ وشب ننگ وشب ننگ

 

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

 

همه چیز گاه تیره می نماید

باز روشن می شود

تنها فراموش مکن این حقیقتی ست

بارانی تا رنگین کمانی بر اید

و لیمو ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود

و گاه روزهایی در زحمت تا که از ما انسان هایی توانا بسازد

خورشید دوباره خواهد درخشد زود خواهی دید

 

 

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

میروم تا مرز آینه

آنسوی کوی تردید و گله،

بر سکوی پرواز می ایستم،

                                   و رویای ستارگان در دستم . . .

 

 

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

. . .و می آیم ومی آِیم ومی آیم

من از آغاز می آیم

من از رسم پریدن ،

                             اوج یک آواز می آیم

و از سبزینه سبز شکفتن،

                                    قصه آغاز می آیم

دلی پر دارم از غمنامه چیدن،

                                     من از هجران یک بستان می آیم

و در بندم ودر بندم ودر بندم . . .

پی راهی برای رستن از این بند می پویم

نگاهم را به جاده از برای رستن از این بند می دوزم

در و دیوار این زندان بی گل بس بلند و دست من کوتاه،

ز پشت میله ها هر شب، سحر گه، بامدادان

                                               پی راهی برای رستن از این بند می جویم

و می جویم و می جویم و می جویم . . .

و میدانم که القصه

                        می یابم و می یابم و می یابم . . .

 

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

 . . . و در آغاز اندیشه

                                            پر از نفرت پر از خوارم،

                                             پر از ایمان و ایثارم،

  پرم از جمع این اضداد

        چه گویم . . .

                                           هر چه بادا باد . . .

 

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود بوسه است

و قلب برای زندگی بس است

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است

تا تو به خاطر آخرین حرف دنبال سخن نگردی

روزی که تو بیایی

برای همیشه بیایی ...

و مهربانی با  زیبایی یکسان شود

روزی که ما دوباره برای کبوترهایمان دانه بریزیم ...

 

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

کودکان به خنده ای

تاریکی را از چهره ما می شویند .

                            

                                بی دریغشان دوست می داریم .

چون دو چیز کم دارند :

جهانبینی

و قدرت !!!

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

كم و بيشم عادتي است ، زخمش نزن

نرو ...

نرو تاب دوري ندارم ...

هرچه خواهي كن ...

وليكن ...

دل را خنجر خشمش نزن

دانند همه كس كه عاشق رويت شدم ...

دستم رها مكن ...

نرو ...

بودن را مُهر شرمش نزن

هست من تنها دو چشم مست توست ...

با بستنش چشمم را بركه ي غمش نزن

هرچه خواهي كن ...

وليكن ...

زخم كينه با نگاهت بر نرمش نزن

باش حتي اگر افسانه وار ...

رفتن خود را بر سهمش نزن .

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

          من نمیدانم...

                             _ و همین درد مرا سخت می آزارد      _

          که چرا این انسان  این دانا

                                                                             این پیغمبر

          در تکاپوهایش :

                           _چیزی از معجزه آن سو تر _

          ره نبردست به اعجاز محبت

                                       چه دلیلی دارد ؟؟؟

          چه دلیلی دارد که هنوز

          مهربانی را نشناخته است؟

          و نمی داند در یک لبخند  چه شگفتی هایی پنهان است!

          من برانم که درین دنیا

          خوب بودن _ به خدا _ سهل ترین کارست

          و نمی دانم

                   که چرا انسان

                                                تا این حد با خوبی

                                                                                      بیگانه است .

                             و همین درد مرا سخت می آزارد !!!             
+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

دور یا نزدیک ،

راهش می توانی خواند

هر چه را آغاز و پایانی است ،

- حتی هر چه را آغاز و پایان نیست - !

زندگی راهی است ،

از به دنیا آمدن تا مرگ !

شاید ، مرگ هم راهی است .

راه ها را کوه ها و دره هایی هست ،

اما – هیچ نزهتگاه دشتی نیست !

هیچ رهرو را مجال سیر و گشتی نیست !

هیچ راه بازگشتی نیست !

بی کران تا بی کران ، امواج خاموش زمان جاری است

زیر پای رهروان ، خوناب جان جاری است !

آه ،

ای که تن فرسودی و هرگز نیاسودی !

هیچ آیا یک قدم ، دیگر توانی راند ؟

هیچ آیا یک نفس دیگر توانی ماند ؟

نیمه راهی طی شد اما نیمه جانی هست

باز باید رفت تا در تن توانی هست

باز باید رفت ...

راه باریک و افق تاریک ،

دور یا نزدیک !!!

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

يك شب ، از دست كسي باده اي خواهم خورد

كه مرا با خود ، تا آن سوي اسرار جهان خواهد برد !

با من از « هست » به « بود »

با من از « نور » به « تاريكي » از « شعله » به « دود »

با من از « آوا » تا « خاموشي » ، دورتر

شايد تا عمق فراموشي راه خواهد پيمود .

كي از آن سر مستي خواهم رَ ست ؟ كي به همراهان خواهم پيوست ؟

من اميدي را در خود بارور ساخته ام

تار و پودش را ، با عشق ِ تو پرداخته ام ،

مثل تابيدن مهري در دل  ، مثل جوشيدن شعري از جان

مثل باليدن عطري در گل جريان خواهم يافت .

مست از شوق تو ، از عمق فراموشي ،

راه خواهم افتاد ، باز از ريشه به برگ ، باز از خاموشي تا فرياد !

سفر تن را تا خاك تماشا كردي ؟!

سفر جان را از خاك به افلاك ببين !

گر مرا مي جويي سبزه ها را درياب ، با درختان بنشين !

كي ؟ كجا ؟ آه ، نمي دانم اي كدامين ساقي ؟  اي كدامين شب ؟!!!

منتظر مي مانم !

منتظر مي مانم !

                      منتظر مي مانم !

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

نگفتم که زيرِ پوستِ شب
حتی شب تاب روشنی هم میتواند ترانه بخواند!
 
من خودم را به احتياط
کنارِ آن حقيقتِ گمشده میکِشم
و میدانم که رفتن به راهِ دريا
دردهای بسياری دارد.
من هم مثل شما
درد میکشم از دستِ دريا وُ
قليلی کلماتِ همينطوری ...!
 
میروم کمی سکوت وُ
يکی دو راه نرفته را تجربه کنم
من بارانهای موسمی را میشناسم،
دروغهای معصومانهی دريا و آدمی را نيز ...!
 
هی حرف و نان و چند معنیِدشوارِ نيامده،
تو اصلا شبِ فلانْ فلانشده را نديدهای ...!

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

از هفت سر انگشت عطر و نور و حنا
 تنها دو گلبرگ لرزان کوچکترش در باد
 بوی بریدن از بنفشه ی فروردین می داد
 هی تارا تارا
 من خودم شنیدم
 پیامبر بخشوده ی باران ها
 با تو از کدام
از سایه سار کدام راز روشن سخن می گفت
گفت : تنها تفاوت ما
همین بی قراری به هر کس مگوی ماست
ورنه چرا پروانه که رفت
تنها بنفشه ماند و
 همان پنج گلبرگ بی تکانش در باد ؟

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

 از افق های مه گرفته بی خورشید                             

            به آسمان های بی ستاره سفر می کنم  

بی هیچ همراهی فرشته ای    

 به دور دست امروزم می اندیشم

         که از صمیمیت باران و شبنم، محرومم

وتلخ خاطره ای نزدیک و فردایم بی تو

                               که بی حضور دستهایت خواهم خشکید.

دیروز هایم را مرور می کنم

                                اسم تو آغاز هر صفحه است   

در مثنوی هایم روییده ای

ودر غزل هایم گل می دهی

به امروز باز میگردم

           که بی تو بودن را تجربه می کنم:تلخ   

           انتظار را:نفس گیر

          عشق را:بی مفهوم

          وزندگی را :هیچ

تو رفته ای و من

از افق های مه گرفته بی خورشید

به آسمان های بی ستاره سفر می کنم

بی هیچ همراهی فرشته ای

     ..... من!

             گیسوانت را پراکنده کن

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

برگی افتاده بود
جای ديگری افتاده بود
و من صدای افتادنش را
صدای جدا شدنش را از شاخه
چرخيدنش را و پيچ و تابِ آرام‌آرام آمدنش را
و صدای نشستنش را، بر سطح درخشانِ آسفالتی، پياده‌رو خيابانی ، ...
شنيده بودم
ندانستم از كدام شاخه‌‌ی كدام درخت
در كجا روييده بود و
بر كجا فرود آمده بود
اين ‌چنين درخشان و اين‌چنين پرعشوه
همين است، فقط همين
و ملالی نيست
برگی، جايی، افتاد
و زندگی من گذشت در، يافتنِ درخت
و در، دريافتنِ برگ و درخت
همين بود، فقط، همين
و ملالی نيست ديگر
جز دوری شما

 

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386

به ناگاه به طور واضح برايم مسلم شد، دنيای اطراف نيز اينگونه هست

 چون ما ميخواهيم که اينگونه باشد.

 تنها زمانی عوض ميشود که خواسته های ما هم دگرگون شده باشد

 ما همانی را بدست مياوريم که خواهانش هستيم .

- ريچارد باخ ـ

+ به قلم نونوش در چهارشنبه 2 خرداد1386